Usługi push opierają się często na preferencjach informacji na żądanie. Oznacza to model wydawca/prenumerator. Klient musi zapisać się na kilka kanałów informacji. Gdy nowa zawartość jest dostępna, serwer musi wysłać informację do użytkownika. Konferencje zsynchronizowane i komunikatory są typowymi przykładami usług typu push. Wiadomości na czacie, i czasami pliki, są wysyłane użytkownikowi jak tylko są otrzymywane przez komunikator. Programy zdecentralizowane P2P (takie jak WASTE) lub centralizowane (takie jak IRC lub Jabber) pozwalają na push plików. Oznacza to, że nadawca zaczyna transfer danych, zamiast odbiorcy. E-mail jest systemem push, protokół SMTP, na którym jest oparty, jest protokołem push. Niemniej jednak, w ostatnim kroku, od serwera pocztowego do pulpitu użytkownika używa się protokołu pull, takiego jak POP3 lub IMAP. Nowocześni klienci poczty elektronicznej sprawiają, ze krok ten wydaje się natychmiastowy (używają regularnych wizyt na serwerze pocztowym w poszukiwaniu nowych wiadomości). Protokół IMAP obejmuje polecenie IDLE, które pozwala serwerowi na zakomunikowanie klientowi, gdy nadeszła nowa poczta. Oryginalny BlackBerry był pierwszym popularnym przykładem technologii push w kontekście bezprzewodowym.